Mükemmel Gelgitler: Station To Station Y Kuşağı Gençliğine Nostaljik Bir Bakış

Perfect Tides: Station to Station, geliştirici Meredith Gran'ın 2022 tarihli oyunu Perfect Tides'ın devamı niteliğinde yeni bir tıkla ve göster macera oyunudur. Oyun 2003 yılında Manhattan'ın kurgusal bir versiyonunda geçiyor ve genç yetişkinliğin zorluklarını aşmaya çalışan hevesli bir yazar ve üniversite öğrencisi olan Mara Whitefish'in hikayesini takip ediyor. Dünyadaki yerinizi bulmak, aşk ve ilişkilerin baskısıyla başa çıkmak ve dünyanın hayal ettiğinizden çok daha büyük ve karmaşık olduğu gerçeğiyle yüzleşmekle ilgili bir hikaye.

Polygon' un incelemesine göre oyun, internetin hala yeni ve heyecan verici bir sınır olduğu ve indie rock'ın bir neslin sesi olduğu 2000'lerin başına bir aşk mektubu. Belirsizlik ve endişe karşısında bile genç ve umut dolu olma hissini yakalıyor. Oyunun anlatısı Mara'nın arkadaşları, ailesi ve romantik ilgi alanlarıyla olan ilişkileri tarafından yönlendiriliyor. Mara ilişkilendirilebilir ve sempatik bir kahraman ve mücadeleleri büyük bir şehirde kendini kaybolmuş ve yalnız hisseden herkeste yankı bulacaktır. Oyunun işaretle ve tıkla arayüzü 1990'ların klasik macera oyunlarına bir selam niteliğinde, ancak temaları ve karakterleri tamamen modern.

Oyun, Mara'nın bir zamanlar hayalini kurduğu hayat için hem çok küçük hem de çok büyük hissetmesiyle artan bir endişenin hikayesidir. Mara yeni bir eve yerleştirilmiş bir bitki gibi: taze toprak küçük köklerine geniş geliyor, ancak oyunun bir yıllık zaman çizelgesi boyunca hızla büyüyor. Mara bu süre zarfında kim olmak istediğini bulmaya çalışıyor, yeni deneyimler ediniyor ve ufkunu genişleten ilişkiler arasında gidip geliyor. Bir kerede özümsenmesi gereken çok fazla bilgi var.

Oyunun en ilginç yönlerinden biri, Mara'nın kişisel gelişimini takip etmek için hafif bir RPG sistemi kullanması. Kitap okudukça, film izledikçe ve diğer karakterlerle sohbet ettikçe "seks", "müzik" ve "anarşizm" gibi alanlardaki istatistikleri artacak. Bu sistem, tükettiğimiz kültür ve sahip olduğumuz deneyimler tarafından şekillendirilme şeklimizi temsil etmenin akıllıca bir yoludur. Oyun aynı zamanda hafıza ve nostaljinin doğası üzerine bir meditasyondur. Geçmişin her zaman bizimle olduğunu ve anılarımızın hem bir rahatlık kaynağı hem de bir yük olabileceğini hatırlatıyor. Oyun, The Strokes ve Interpol'ün müziklerinden Wes Anderson ve Sofia Coppola'nın filmlerine kadar 2000'lerin başındaki indie kültürüne göndermelerle dolu. Ancak bu sadece bir nostalji gezisi değil.

Perfect Tides'ın dünyasında: Station to Station dünyasında internet hâlâ dünyanın dört bir yanından insanlarla bağlantı kurabileceğiniz bir yer ama aynı zamanda kendinizi hiç olmadığınız kadar yalnız hissedebileceğiniz bir yer.

En güçlü an Mara'nın annesini ve büyükannesini ziyaret ettiği andır. Hafıza kaybından muzdarip olan büyükannesi sessiz ve içine kapanıktır. Ancak Mara piyanoda büyükannesinin gençliğinden bir şarkı çaldığında, büyükannesi aniden canlanır ve harekete geçer. Bu, müziğin bizi geçmişimize ve birbirimize bağlama gücüne işaret eden güzel ve dokunaklı bir sahnedir. Bu, oyunun belirli kültürel bağlamını aşan ve evrensel bir insan deneyimine hitap eden bir an. Kaybolmuş ve yalnız hissettiğimizde bile, hepimizin ortak sevgi, kayıp ve hafıza deneyimleriyle birbirimize bağlı olduğumuzu hatırlatıyor.

Oyun, oynamayı bitirdikten uzun süre sonra bile sizinle kalacak dokunaklı ve güçlü bir sanat eseri. Genç ve aşık olan ve daha fazlasını aradığını hisseden herkes için mutlaka oynanması gereken bir oyun.