Güneş İmparatorluğunun Günahları 2 İncelemesi: Galaktik Üstünlüğe Giden Uzun Yol

Sins of a Solar Empire 2'ye ölçek beklentisiyle girdim ve bunu neredeyse hemen yerine getiriyor. İlk anlar sessiz. Bir gezegen. Birkaç gemi. Boş hissi veren bir yıldız alanı. Saatler sonra, aynı alan üst üste binen yerçekimi kuyuları, ticaret yolları, yörüngede dönen gezegenler ve ekrana tam olarak gelmesi dakikalar süren filolarla doluyor. Oyun sabır istiyor. Bunun karşılığını da sahnelenmiş olmaktan ziyade kazanılmış hissi veren savaşlarla veriyor.

Daha ileri gitmeden önce, Dan Stapleton' a IGN'deki incelemesi için teşekkür ederim, buradaki gözlemlerin birçoğunu çerçevelemeye yardımcı oldu ve bu devam oyununun orijinaline göre nerede durduğunu netleştirdi.

Sins of a Solar Empire 2, gerçek zamanlı strateji ile 4X tasarımı arasında yer alıyor, ancak her iki tarafı da yumuşatmaya çalışmıyor. Bir güneş sistemi haritasından, taretlerini gerçek zamanlı olarak döndüren tek bir kruvazöre kadar yakınlaştırmanıza izin veriyor. Bu esneklik oyunun nasıl oynandığını tanımlıyor. Uzun süre araştırma kuyruklarını, gezegen yükseltmelerini ve lojistiği yönetiyorum, sonra aniden savaşçılar taşıyıcılardan dökülürken ve füzeler açık uzayda büyük gemileri takip ederken yakın plan bir görüntüye atlıyorum. Kontrast işe yarıyor çünkü her iki katman da önemli.

Öğrenme eğrisi ilk başta düşmanca görünüyor. Sistemler hızla yığılıyor. Araştırma iki paralel ağaca ayrılıyor. Her gezegende geliri, savunmayı, kültürü ve lojistiği etkileyen yükseltme yuvaları bulunuyor. Büyük gemiler seviye atlıyor ve yeteneklerin kilidini açıyor. Fraksiyonlar, tüm kaynak modellerini büken veya değiştiren mekaniklere sahip. Buna rağmen, kazanmak için her şeyi anlamam gerekmedi. Düzinelerce saatin ardından, çoğunlukla herkese açık maçlarda Unfair AI'ya karşı, tüm alt sistemler kullanılmadan kalsa bile zaferler geldi. Oyun seçici odaklanmaya izin veriyor. Kültürü veya derin diplomasiyi uzun süre görmezden gelebilir ve yine de işlevsel bir imparatorluk kurabilirsiniz.

Altı grubun tamamı temel bir yapıyı paylaşıyor. Gezegenleri kolonileştiriyor, metal ve kristal çıkarıyor, yörünge altyapısı inşa ediyor ve benzer gemi sınıfları kullanıyorlar. Bu yüzeyin ötesinde, farklılıkları pratik yollarla önemlidir. TEC Enclave savunmaya yönelir, tıkanma noktalarını ve ticaret ağlarını güçlendirir. TEC Primacy akıncılarla ve sistemin dört bir yanından saldırabilen Novalith Topu da dahil olmak üzere uzun menzilli gezegen bombardımanıyla dışa doğru ilerler. Vasari İttifakı parayı denklemden neredeyse tamamen çıkarır, takviye veya yükseltme çağırmak için küçük gruplarla nüfuza güvenir. Vasari Exodus daha da ileri giderek gezegenleri kaynaklarından mahrum bırakıyor ve onları tamamen yok ediyor. Advent Reborn düşmüş gemileri diriltmeye odaklanırken, Advent Wrath düşmanları geçici varlıklara dönüştürmek için zihin kontrolünü kullanıyor.

Her fraksiyonu denemek maçların gidişatını değiştiriyor. Filo kompozisyonu, genişleme zamanlaması ve hatta hangi gezegenlerin elde tutulmaya değer olduğu bir oyundan diğerine değişiyor. Tekrar oynanabilirlik harita çeşitliliğinden ziyade her fraksiyonun aynı stratejik sorunları ne kadar farklı çözdüğünden kaynaklanıyor.

Görsel olarak oyun, büyük savaşlar nihayet gerçekleştiğinde en güçlü halini alıyor. Güncellenen teknoloji, gemilerin hedefleri bağımsız olarak takip eden döner taretlerle kıllanmasını sağlıyor. Füzeler uzayda yay çiziyor. Işınlar formasyonları kesiyor. Dan Stapleton yazısında bu anı net bir şekilde yakalamış:

"Büyük savaşlar birleştiğinde, lazerler ve füzeler uçuşmaya başladığında gerçekten muhteşem görünüyor." - Dan Stapleton.

Sorun zamanlama. Bu anlara ulaşmak birkaç saat sürebiliyor ve oyunun başları 2008 tarihli orijinal Sins of a Solar Empire'a çok yakın bir şekilde oynanıyor.

Açılış aşaması tanıdık ritimleri takip ediyor. Otomatik gözcüler yayılır. Başlangıçtaki bir büyük gemi tarafsız savunmacıları temizliyor. Araştırma gezegen türlerinin kilidini teker teker açar. Genişleme, sınırlar birbirine değene kadar dışa doğru ilerliyor. Rebellion oynadıysanız, ilk bakışta burada çok az şey yeni gibi geliyor. En büyük erken değişiklik egzotik malzeme sisteminden geliyor. Sermaye gemileri, yıldız üsleri ve bazı üst düzey yapılar, başlangıçta seri üretilemeyen belirli egzotik malzemeler gerektiriyor. Başlangıçta bu malzemeler rastgele gezegen keşiflerinden veya yok edilen düşman sermaye gemilerinin kurtarılmasından elde ediliyor. Bu kısıtlama doğaçlamayı zorlar. Belirli bir gemiyi isteyebilirsiniz ancak gerekli egzotikten yoksun olabilirsiniz, bu da sizi alternatiflere iter.

Daha sonra bu sürtüşme ortadan kalkar. Araştırma, metal ve kristali zaman içinde egzotiklere dönüştüren rafinerilerin kilidini açar. Bu gerçekleştiğinde, sistem bir sınırlayıcıdan ziyade bir zamanlayıcı haline gelir. Hatta eksik teknolojileri gerektiren bir gemiyi sıraya koyduğunuzda oyun bunları otomatik olarak araştırır. Bu noktada, egzotikler kararları şekillendirmekten çok inşa sürelerini uzatır.

Orta oyun, Sins of a Solar Empire 2'nin kendisini selefinden ayırdığı yerdir. Katmanlar hızla birikiyor. Dan Stapleton bu geçişi doğrudan tanımlıyor:

"Oyunun ortalarında, Sins 2 kendisini orijinalinden farklı kılan özellikleri göstermeye başlıyor." - Dan Stapleton.

Maçlar sınır çatışmalarından tam lojistik mücadelelere doğru genişledikçe bu değişimi hissettim. Korsan baskınları, küçük fraksiyon diplomasisi, kültür yayılımı, gezegen öğeleri, sermaye gemisi ekipmanı ve fraksiyona özgü yeteneklerin hepsi aynı anda dikkat istiyor.

Gezegensel hareket bile baskı yaratır. Varsayılan olarak, gezegenler merkezi yıldızın yörüngesinde farklı hızlarda dönerler. Sınırlar kayar. İyi savunulan bir dünya göz ardı edilirse düşman bölgesine kayabilir. Bu sizin başınıza geldiğinde rahatsız edici, başkasının başına geldiğinde ise gerçekten komiktir. Bu küçük sistem, statik haritaların asla yapmadığı bir şekilde düzenli harita farkındalığını zorluyor.

İşler ekranda ne kadar yavaş görünse de, nadiren kesinti oluyor. Filoların yerçekimi kuyularını geçmesi zaman alıyor. Araştırma çubukları yavaşça doluyor. İnşaat sürünüyor. Bu hızın altında, menüler sürekli olarak karar vermeyi gerektiriyor. Gezegen yuvalarını ayarlıyorum, gemi öğeleri atıyorum, geliri yeniden dengeliyorum, araştırmaları sıraya koyuyorum, filoları güçlendiriyorum ve haritayı tehditlere karşı tarıyorum. Tek oyunculu oyunda duraklama yeteneği isteğe bağlı değil, gerekli hale geliyor.

Filo yönetim araçları yardımcı olur. Takviyeler, tersane aramak yerine doğrudan mevcut bir filoya inşa edilebilir. Grupları organize etmek kolaydır. Hareket komutları net. Arayüz hala zaman zaman bunaltıyor, ancak alışkanlıklar oluştuğunda ilerlemeyi nadiren engelliyor.

Savaşın kendisi ağır bir mikro yönetim gerektirmiyor. Büyük gemi yetenekleri açıldıktan sonra otomatik olarak kullanılabiliyor. Savaşçılar ve bombardıman uçakları kendi kendilerini idare ediyor. Daha iyi sonuçlar için yakınlaştırabilir ve yetenekleri manuel olarak tetikleyebilirsiniz, ancak bu katmanı görmezden gelmek sizi mahkum etmez. Konumlandırma, düğme zamanlamasından daha önemlidir. Kırılgan gemileri yıldız üssü menzilinin dışında tutmak, hasarlı büyük gemileri imha etmeden önce geri çekmek ve takviye kuvvetlerin ne zaman gönderileceğini seçmek genellikle çatışmaları belirler.

Stapleton bu savaşların altında yatan gerçeği çok iyi özetlemiş:

"Savaşlar, filonuzun iyi tedarik edildiğinden ve tamamen geliştirildiğinden emin olarak lojistik düzeyde kazanılır." - Dan Stapleton.

Sayılar ve üretim kapasitesi, filolar karşılaşmadan çok önce sonuçları belirler. Daha küçük bir kuvvet, daha güçlü bir ekonomiyle karşılaştığında tek başına akıllıca yetenek kullanımıyla nadiren kazanır.

Yapay zeka bu yapıyı oyunun başında ve ortasında destekler. Düşman gruplar sınırlara baskı yapar, zayıf noktalara baskın düzenler ve zaman zaman saldırıları koordine eder. Geç oyun performansı düşüyor. Birkaç maçta, koordineli saldırılarla çekirdek dünyalara geri itildim, ancak düşmanların işi bitirmeden geri çekildiğini gördüm. Bu duraklama, rakipler çoktan Titanları sahaya sürmüş olsa bile, yeniden inşa etmek ve durumu tersine çevirmek için zaman verdi. Öldürücü bir darbe vuramamak yapay hissettiriyor ve uzun maçların sonuna doğru gerilimi düşürüyor.

Çok oyunculu mod teorik olarak bu sorunu çözüyor. İnsan rakipler tereddüt etmeyecektir. Pratikte, çok oyunculu oyunları bitirmek zor olmaya devam ediyor. Küçük maçlar bile düzinelerce gezegene yayılıyor ve saatlerce sürüyor. Daha büyük oyunlar on oyuncuya kadar birden fazla güneş sistemini kapsıyor. Gereken bağlılık yüksektir. Yapay zekanın geçici olarak kontrolü ele almasına izin vererek oyuna girip çıkma seçeneği yardımcı oluyor, ancak deneyimi kısaltmıyor.

Mod desteği oyunu temel içeriğinin çok ötesine taşıyor. Dahili mod yöneticisi halihazırda Star Wars, Battlestar Galactica ve Star Trek'ten gemiler ekleyen dönüşümlere ev sahipliği yapıyor. Orijinal Sins topluluğu herhangi bir gösterge ise, bu ekosistem resmi güncellemelerden yıllarca daha uzun ömürlü olacaktır.

Bu Sins of a Solar Empire 2 İncelemesi dayanıklılığa dayanıyor. Oyun en iyi anlarını aceleye getirmiyor. Hazırlık yaparak kazanılmış hissi veren büyük çatışmalarla sizi ödüllendirmeden önce saatlerce karmaşıklığı yönetmenizi bekliyor. Ustalık zaman, eğitimler ve dışarıdan okumalar gerektirir. Keyif almak öyle değil. Temel ekonomik döngüler bir kez mantıklı hale geldiğinde, oyun güçlü yönlerinize göre oynamanıza, sevmediğiniz şeyleri görmezden gelmenize ve yine de başarılı olmanıza izin verir.

Sins of a Solar Empire 2 temelini yeniden keşfetmiyor. Onu rafine ediyor, sistemleri üst üste koyuyor ve oyuncuların kendi hızlarına göre hareket etmelerine güveniyor. Sonunda her şey çarpıştığında, filolar ekranı doldurduğunda ve gezegenler sürekli ateş altında yandığında, uzun birikim haklı hissettiriyor. Zaman ayırmaya istekli oyuncular için ölçek eşsiz kalmaya devam ediyor.