Mio: Yörüngedeki Anılar Keşfi Cerrahi Bir Sanat Haline Getiriyor

En iyi oyun mekanlarının cesetlere sahip olduğunu düşünüyorum. Bir haritayı uzaklaştırıp kalbe kan taşıyan karmaşık bir damar sistemi görebiliyorum. Mio: Geliştirici Douze Dixièmes'in yeni oyunu Memories in Orbit bunu çoğu kişiden daha iyi anlıyor. Keşif eylemini cerrahi bir hassasiyetle gerçekleştiren bir 2D aksiyon-macera oyunu. Hikaye, uzayda yüzen terk edilmiş bir robot gemisi olan The Vessel'de geçiyor. Geminin çekirdeği olan The Spine adlı bir yapıya inen, saçları tellerle kaplı küçük bir robot olan Mio'yu oynadım. Oradan, geminin Pearls olarak bilinen robotik bakıcılarını restore etmek ve The Vessel'i kurtarmak için bir yolculuğa başladım. Karamsar hikaye, makinelerin kötü durumunu detaylandıran toplanabilir günlüklerle dolduruluyor ve sağlam Metroidvania yapısı için gerekli kurulumu sağlıyor.

Oyun Hollow Knight'tan ziyade Ori and the Blind Forest'a daha çok benziyor ve ben bunu ferahlatıcı buldum. Polygon 'a düzinelerce zorlu düşmana karşı cezalandırıcı bir savaşa odaklanılmadığını vurguladığı için teşekkürler. Bunun yerine, Steam'deki MIO: Memories in Orbit, genişleyen bir hareket kitiyle sürekli olarak genişletilen akıcı keşifle daha çok ilgileniyor. Savaş, ustaca bir zorluk eğrisi ile başarılabilir. Her ölümden sonra bir boss dövüşünü otomatik olarak biraz daha kolay hale getirme seçeneği gibi akıllı erişilebilirlik hususları, kolay bir moda geçmeden zorluğu kademeli olarak azaltmanıza olanak tanır. Mio'nun saç tokası ile yapılan dövüşler hala mevcut, ancak deneyimin özü hareket ve keşif. The Vessel platform bulmacalarından oluşuyor ve koleksiyon parçalarına ulaşmak için yaratıcı dizilerde zıplamaları, kaymaları ve pogo kesmelerini bir araya getirmemi gerektiriyor.

Keşif, sık sık Mio'nun hafıza bankasına yüklenen oyun tarzını değiştiren yükseltmeler için harcanabilecek para önbelleklerine yol açıyor. Bu nesnelerden bazıları akıllıca gizlenmiş, her doğal detayı kurcalayan ve kurcalayan oyuncuları ödüllendiren yoğun kırık makine katmanlarıyla gizlenmiş. Kendi yüklemem, enerji şarjımı kasıtlı olarak yavaşlatmak etrafında dönüyordu, bu da gösterge dolu olmadığında bana bir hasar artışı sağladı. Bu sistem denemeyi ve deneyimi belirli bir yaklaşıma göre uyarlamayı teşvik ediyor. Kaçırılan eşyalar için geri dönmeyi bir angarya olmaktan çıkarıp tanıdık bir alanda yeni bir yapıyı test etme fırsatı haline getiriyor.

Mio'nun damgasını vurduğu yer ortam. Görsel olarak büyüleyici olan 2D manzaralar, her ortamın özenle elle çizilmiş gibi görünmesini sağlayan bir tarzda resmedilmiş ve mekanik ile insan arasında bir çizgi çiziyor. Geminin kendisi, bilimsel bir verimlilikle birbirine bağlanan karmaşık bir şekilde tasarlanmış bir dizi patikadan oluşuyor. Maceranın başlarında, ölümün beni The Spine'daki tek bir kontrol noktasına geri gönderiyor gibi görünmesini sinir bozucu buldum. Öldüğümde tüm paramı düşürüyordum, ancak geri almak için bir ceset koşusu gerekmiyordu. Daha fazla keşif yaptıkça, The Spine'a geri götüren beklenmedik kestirme yollar keşfettim. Geminin kan dolaşımında kendimi hızlı bir şekilde takip etmenin yeni yollarını buldukça uzaktaki patronlara geri dönüşler kısaldı.

Dev bir makine olmasına rağmen, Gemi organik bir beden gibi hissettirmeye başladı. Oyun bunu İnciler ile gerçekçi bir hale getiriyor; her biri farklı bir vücut fonksiyonunun adını taşıyor. Geminin gözleri var, nefes alıyor ve her şey merkezi Omurga'ya geri bağlanıyor.

"Bir asansörün tıkanıklığını her açtığımda ya da kilitli bir kapının arka tarafını bulduğumda, sanki bir vücudun yaralarını dikiyor gibiyim."

Maceramın sonunda, tamamen keşfedilmiş haritaya bakmak, başarılı bir prosedürden sonra stabil hayati değerleri gözlemleyen bir cerrah gibi hissettirdi. Dünya tasarımı mekanik olanla organik olanı birleştirerek haritayı yaşayan bir varlığa dönüştürüyor. Mio's Spine, Axiom Verge'ün farklı biyomlarını birbirine bağlayan kendi merkezi omurgasıyla ruhsal olarak bağlantılı hissediyor. Bu türün en iyi oyunları, keşfetmenin sadece savaşlar arasında yapılacak bir şey olmadığını; bunun bir anatomi eylemi olduğunu anlıyor. Mio bu fikri kusursuzca kurgulanmış bir 2D macerada ön plana çıkarıyor. Kafasındaki tek bir saç bile yerinde değil. The Vessel'deki her köşe bir işleve hizmet ediyor ve her biri incelikle hazırlanmış bir ekosistemin sağlığı için hayati önem taşıyor. Bu alanı fethetmek yerine içinde yaşamak, oyunun haritasının koridorlarının kendi avuç içlerimdeki çizgiler kadar tanıdık gelmesine izin vermek bir zevkti.