“Tarihin En Kötü Sınıfı”, Bağımsız İşbirliği Oyunlarını Okula Geri Getiriyor

Bir oyuncu öğretmen rolündedir. Diğer yedi oyuncu ise itaatkar NPC’lerin bulunduğu bir sınıfta saklanan yaramaz öğrencilerdir ve ders, avlanma alanıdır. Worst Class Ever, geliştirici Elegoose Games ve yayıncı 2P Games tarafından hazırlanan, aydınlık ve modern bir Japon lisesinde geçen asimetrik çok oyunculu bir oyundur.

Yaramaz yarısı, fark edilmeden küçük yasak şeyler yaparak kazanır: sırada yemek yemek, not kağıdı geçirmek, muz kabuğu atmak, telefonda oyun oynamak gibi. Öğretmenin görevi ise odadaki çocuklardan hangilerinin aslında oyuncu olduğunu bulmaktır. Harita listesi, bilgisayar laboratuvarlarından spor salonu pistlerine ve basamaklı amfilere kadar ders programı boyunca uzanır. Oyun, henüz bir çıkış tarihi belirtilmeden Steam'de listelenmiştir.

Sanat yönetimi ise oyunun tuhaflaştığı nokta. Erkek öğretmen sürekli sırıtıyor, bazı dersler karanlıkta yapılıyor, öğrenciler duman bombaları taşıyor ve personelin öğrencilere yumruk atmasına ve onları tahta direklere bağlamasına izin veriliyor. Rock Paper Shotgun, oyunu “tek bir doku paketiyle ‘Little Nightmares’ın sosyal versiyonu” olarak tanımladı; burada hiçbir şey korku türü olarak sunulmasa da ekran görüntülerine bakıldığında bu tanım oldukça yerinde.

Ayrıca oyun, türüne dair bir tartışma da beraberinde getiriyor. Tanıtımda oyun, “buna arkadaşlık oyunu demeyin” olarak tanımlanıyor; bu etiket, Mart 2025’te ucuz sosyal kooperatif oyunları için bir hakaret olarak ortaya çıkmış, ancak daha sonra bu oyunları yapanlar tarafından kısmen geri kazanılmıştı. PEAK’in geliştiricisi Nick Kaman, bu oyunların ödül yarışına girmek yerine belirli bir deneyim sunmak için tasarlandıkları için, rafine grafikleri ve hikayeyi kasıtlı olarak es geçtiklerini savunuyor.

“Aslında sadece nefretçi olmak eğlenceli”

— Nick Kaman

PEAK, bu alandaki her şey için bir ölçüt niteliğindedir. Dört haftalık bir oyun maratonu olarak başlayan oyun, 10 milyondan fazla kopya sattı ve geliştirici stüdyoları, oyunun hiçbir zaman bir canlı hizmet olarak sonsuza kadar devam etmek üzere tasarlanmadığını açıkça belirtmiştir. Kaman ayrıca bir hitin ardından ne geldiğine de dikkat çekti: Hızlı taklitler ve az çaba gerektiren kopyalar dalgası, tüm kategori tek kullanımlıkmış gibi görünene kadar mağaza raflarını dolduruyor. O zamandan beri piyasaya sürülen her asimetrik veya sosyal kooperatif oyun, daha iyisini hak edenler de dahil olmak üzere, bu eğilim ışığında değerlendirildi.

Son zamanlardaki bir diğer büyük başarı ise Kiev’den geldi. Bir oyuncunun iflasın eşiğindeki bir düşük maliyetli havayolu şirketini uçururken, diğerlerinin kabinde görev aldığı fizik tabanlı kooperatif oyunu Dear Passengers, tek cümleyle özetlenebilecek bir temayla iki günden kısa bir sürede Steam’de 700.000 istek listesine girdi. İşte hit oyunların arkasındaki gerçek kalıp budur ve Worst Class Ever de aynı özelliğe sahiptir: öğretmen ile gizli baş belaları arasındaki çatışma, açıklamaya gerek bırakmaz.

Bu oyunu havayolu oyunundan ayıran şey, baskının nereden geldiğidir. Dear Passengers, uçak bir ragdoll karıştırıcısına dönüşene kadar gerilim artar; bu da benim için kaos zamanlayıcısının enerjisidir. Tehlike kaynağının, kimin hareket ettiğini yavaş yavaş daraltan başka bir insan olduğu bir oda ise sosyal dedüksiyona daha yakındır ve bu, bütün bir akşam boyunca oynayabileceğim bir format.

Risk öğretmen tarafında. Asimetrik oyunların kaderi, tek kişilik rolün kaybettiği zamanlarda eğlenceli olup olmadığına bağlıdır ve tek bir çift göze karşı yedi yaramaz çocuk, doğru davranan ve öğretmenin dikkatini dağıtan NPC’leri eklemeden önce bile oldukça zorlu bir orandır. Among Us, mürettebatın işini kasten sıkıcı hale getirerek bu sorunu çözdü. Worst Class Ever ise, öğretmenin davranışları gerçekten okumak zorunda kalacağı kadar hareketli bir sınıf vaat ediyor.

Fiyat, oturum süresi veya öğretmen rolünün turlar arasında dönüşümlü olup olmadığı konusunda henüz bir bilgi yok. Fragmanda, kimin alacağı veya neden alındığı açıklanmadan bir duman bombası gösteriliyor. Ayrıca, bir odayı kaç NPC öğrencinin doldurduğunu da bilmek isterim; çünkü bu sayı, saklanmanın bir beceri mi yoksa şans oyununa mı dönüştüğünü belirler.

Şu anda elimizde olan tek şey bir Steam sayfası, bir fragman ve kendini açıklayan bir konsept. Çoğu oyunun farklı bir görünümle sunulan bir hayaletli ev olduğu bu türde, bir Japon sınıfı ve ders kitabının arkasında şeker yiyen tek çocuğu arayan sırıtan bir yetişkin, en azından başka hiç kimsenin kullanmadığı bir ortam.