Delik Kazma Oyunu Arka Bahçedeki İnişte Korku ve Sakinlik Buluyor

A Game About Digging a Hole'u kısa bir dikkat dağıtma beklentisiyle oynadım. Subnautica'yı ilk yapan duyguya daha yakın bir şeye dönüştü. Kurgu basit. Mütevazı bir evi 10.000 dolara satın alıyorsunuz. Evin pek bir önemi yok. Arka bahçenin önemi var. Bir söylentiye göre hazine toprağın altında bir yerde duruyor ve oyun size bir kürek verip bunu bulmanız için sizi yalnız bırakıyor.

Çekirdek döngü sıkı kalıyor. Kazıyorsunuz. Pilinizi izliyorsunuz. Cevher topluyorsunuz. Kürek bir metal dedektörü görevi görüyor ve pili biterse patlıyor. Her kazıda biraz daha biter. Patladığında, sağlığınız sert bir şekilde düşer ve envanterinizdeki tüm cevherler kaybolur. Hızlı sıfırlama veya güvenlik ağı yok. Yüzeye geri çıkıyorsunuz, garajdaki bilgisayarda saklamayı başardıklarınızı satıyorsunuz ve bir sonraki seferde ne kadar ilerlemek istediğinize karar veriyorsunuz.

Cevherin değeri derinlikle birlikte artar. Bu tek kural her şeyi yönlendirir. Daha iyi malzemeler daha aşağıda yer alır, ancak onlara ulaşmak daha uzun tırmanışlar, daha dar alanlar ve pil şarjını yönetmek için daha fazla baskı anlamına gelir. Sistem, Subnautica'nın oksijen ölçerini tamamen kopyalamadan yansıtıyor. Su yerine yerçekimi, karanlık ve kendi tasarımınız tarafından kapana kısılma riski var.

Deliği kendiniz şekillendiriyorsunuz. Geniş tüneller tırmanmayı kolaylaştırıyor ama zaman ve bataryaya mal oluyor. Dar şaftlar enerji tasarrufu sağlar ama hataları cezalandırır. Kötü bir adım sizi düşürebilir, sağlığınızı ve momentumunuzu kaybedebilirsiniz. Daha sonraki yükseltmeler yardımcı olur ancak riski asla ortadan kaldırmaz. Bir jetpack erkenden kullanılabilir hale geliyor ve 6 dolara mal oluyor, bu da kasıtlı olarak önemsiz hissettiriyor. Bir sorunu çözerken başka bir sorun yaratıyor. Jetpack'in pili hızla tükeniyor, bu yüzden dikkatsiz kullanım sizi geri dönüşü olmayan derin bir yeraltına hapsedebilir.

Delik derinleştikçe, ton uyarı veya yorum olmaksızın değişiyor. Yeryüzüne gömülü garip yapılar belirmeye başlıyor. Kendilerini açıklamıyorlar. Oyun onları hedef olarak çerçevelemek için asla duraklamıyor. Onları fark ediyorsunuz çünkü daha önce orada değillerdi. Sonra sesler başlıyor. Daha önce kazdığınız tünellerden yankılar geliyor. Bazıları mekanik hissettiriyor. Diğerleri değil. Hiçbir şey göze çarpmıyor. Gerilim, ilerlemek için onları geçmeniz gerektiğini bilmenizden kaynaklanıyor.

Deneyim üzerine konuşan NPC'ler yok. Telsiz konuşması yok. Yönlendirme yok. Subnautica'nın en iyi hali gibi, oyun sessizliğe güveniyor. Bir şeyler ters gittiğinde, suç sizin. Tüneli siz planladınız. Pilin bitmesini izlediniz. Yorum eksikliği her hatayı hak edilmiş hissettiriyor.

Yapı kompakt kalıyor. Her bir kir cebini temizlemek yerine bitirmeye odaklanırsanız yaklaşık bir saat içinde sona ulaşabilirsiniz. Yayılan bir irfan veya dallanan bir anlatı yok. Hikaye çoğunlukla ima yoluyla var oluyor. Toprağın altında her ne bekliyorsa, tehdit edici hissetmek için bir isme ihtiyaç duymuyor. Oyun açıklamayı ne zaman bırakacağını biliyor.

Bu kısıtlama, Subnautica ile karşılaştırmayı reklamdan ziyade hak edilmiş hissettiren şeydir. A Game About Digging a Hole bir okyanusu, bir zanaat ağacını ya da bir hayatta kalma destanını yeniden yaratmaya çalışmıyor. Tek bir hissi izole ediyor: size pahalıya mal olabileceğini bildiğiniz halde daha derine inme baskısı. Basitlik, korkuyu sağlam tutuyor. Araçlar sizi sınırlar. Korku sizi daha çok sınırlar.

Bu uzun bir oyun değil ve öyleymiş gibi de davranmıyor. Sunduğu şey, birçok Subnautica oyuncusunun özlediği bir şeyin yoğunlaştırılmış bir versiyonu. Sessiz bir iniş. Net kurallar. Çevrenin onu şekillendirmenizi izlediğine dair artan bir his.

Ayrıca okuyun: Subnautica 2'yi çevreleyen yasal anlaşmazlık, Krafton'un mahkemedeki argümanlarını yeniden şekillendirmesiyle başka bir hal aldı ve projenin geleceğini ve motivasyonlarını giderek daha belirsiz hale getirdi.