Reanimal Bilinmeyene Doğru Kasvetli, Güzel ve Rahatsız Edici Bir Yolculuk

Beğenilen Little Nightmares serisinin arkasındaki geliştirici Tarsier Studios, en yeni eseri Reanimal ile geri döndü. Neredeyse tahammül edilemez derecede karanlık dünyasında sekiz saat geçirdikten sonra, bu oyunun öncekilerle aynı DNA'yı paylaştığı, ancak kendi farklı kimliğini oluşturduğu açıktır. Bu, stüdyonun önceki oyunlarını karakterize eden ince, kararmış tuhaflığın çoğunu ortadan kaldıran daha rahatsız edici ve kasvetli bir gezi. 13 Şubat 2026'da 40 dolara piyasaya sürülen bu oyun, çoğu zaman kolay kan şokuna başvuran bir türde belirsizliğin ve gizemin gücünü derinden anlayan, genellikle çarpıcı bir korku oyunu olarak duruyor.

Atmosfer ve görsel hikaye anlatımı üzerine inşa edilmiş bir deneyim, değerli bir korku macerası olduğunu kanıtlayan acımasız bir gösteri. Türün tüm hayranları için bu, basit korkular yerine rahatsız edici güzelliğe öncelik veren bir başlığın ilgi çekici bir Reanimal incelemesidir.

Hikaye, oyunun ana kahramanları olan bir erkek ve kız kardeş ikilisine odaklanıyor. Tek başına oynarken kontrol erkek kardeşe verilir, ancak hem bölünmüş ekran hem de çevrimiçi modlarda mevcut olan işbirlikçi oyun, ikinci bir oyuncunun kız kardeşi kontrol etmesine izin verir. Her iki karaktere de isim verilmiyor ve aralarındaki ilişki kasıtlı olarak belirsiz kalıyor, zaman zaman gizemli bir şekilde kavgacı hissettiriyor. Onlarla sisli bir okyanusta tanışıyorum, küçük bir sandalı yıpranmış bir adanın yükselen uçurum yüzlerine doğru yönlendiriyorlar. Anlaşıldığı kadarıyla görevleri üç arkadaşı yok oluşun pençesinden kurtarmak. Ancak, PC Gamer sayesinde, bu tehlikeli kurtarmaya yol açan koşulların asla açıklanmadığını biliyoruz. Oyun, bu adanın neden tamamen yok edildiğine veya neden devasa hayvan mutantlar tarafından takip edildiğine dair hiçbir açıklama sunmuyor. Bu kasıtlı bilgi eksikliği, tüm yolculuğun üzerinde asılı duran ve oyuncuyu geride bırakılan akılda kalıcı çevresel ipuçlarından anlam çıkarmaya zorlayan yaygın bir belirsizlik tonu oluşturuyor.

Bunun ardından gelen şey, yerleşik Little Nightmares formatına büyük ölçüde bağlı kalan bir korku deneyimidir. Oyuncular kendilerini nemli, baskıcı mekanlarda sürünürken, gölgelerde devriye gezen devasa, korkunç tehditlerin etrafında dikkatlice gezinirken bulacaklar. Bu gergin gizlilik bölümleri, yüksek oktanlı kriz anlarıyla noktalanıyor ve tipik olarak peşinizdeki bir devden kaçmanız gereken umutsuz bir kovalamaca sekansıyla sonuçlanıyor. Bununla birlikte, Reanimal, Tarsier'in önceki çalışmalarının yan perspektifinden ziyade eski okul hayatta kalma korkusuna daha çok benzeyen bir tasarım seçimi olan sabit bir 3D kamera perspektifini tercih ederek kendini ayırıyor. Bu, oyunun oynanışını temelden değiştirmese de, geliştiricilere adanın kasvetli ve ezici ölçeğini yakalamak için gerekli araçları sağlıyor. Bu sinematik çerçevelemenin bir sonucu olarak dünyanın kirli, neredeyse gri ölçekli genişliği ressamca, neredeyse güzel bir görünüm kazanıyor.

Bu ciddi anlamda güzel bir oyun; estetik gücünü evsel, askeri, pastoral ve kıyamet görüntülerinin garip bir şekilde bir araya gelmesinden alıyor. Reanimal'ın önemli bir kısmı, ileriye giden yolun aşılmaz karanlık veya dipsiz uçurumlarla sınırlandığı cahil, panoramik dış mekanlarda geçiyor.

Oyun zaman zaman, genellikle yukarıda bahsedilen sandalda sınırlı bir keşfe bile izin veriyor, bu sandal bazen kısa, umutsuz savunma anları için zıpkınlarla donatılabiliyor. Reanimal adası mantıksız bir şekilde akıyor, sular altında kalmış kasabalardan endüstriyel durgun sulara ve ardından sinir bozucu bir şekilde güneşin öptüğü çayırlara geçiş yapıyor. Her mekân, ne kadar farklı olursa olsun, akla hayale gelmeyecek bir vahşete tanıklık etmiş olma hissiyle benzer şekilde lekelenmiş gibi hissettiriyor.

Tarsier'in mükemmel çekimi ya da en çarpıcı bakış açısını oluşturmakla, oyununun nasıl bir his verdiğini iyileştirmekten çok daha fazla ilgilendiği anlaşılıyor. Bu, kamera üzerinde tam kontrolün gerekli olduğu ancak verilmediği sandal geçişi gibi bölümlerde gözle görülür bir sorun haline geliyor. Çoğunlukla Reanimal, Little Nightmares'in planını kalıplaşmış bir hassasiyetle takip ediyor.

Bulmacalar nadiren çok bariz olmaktan öteye geçemezken, diğer temel mekanikler -gizlilik, hafif dövüş ve kovalamaca sahneleri- oyunun güçlü görüntülerine ve atmosferine işlevsel ancak ikincil unsurlar olarak hizmet ederek neredeyse göstermelik hissediliyor. Oyunun temposu bile stüdyonun geçmişteki çalışmalarıyla şekillenen kurallara sıkı sıkıya bağlı; dar alanlarda çok fazla yürüme, tehlikeli kirişler üzerinde çok fazla denge kurma ve bir tekerleği döndürmek için bir krank bulmam gereken en az bir örnek var. Bazı bulmacalar iki kahraman arasındaki işbirliğine dayanıyor, ancak zeka gerektirmiyorlar veya zekice tasarlanmamışlar.

Bazen Reanimal'ın neden bir film değil de bir oyun olduğunu merak ettim, özellikle de Tarsier Studios burada sinematik becerisini zekice geliştirmiş, ancak oyun tasarımına yaklaşımını anlamlı bir şekilde geliştirmemiş. Her yeni devasa düşmanın önceden haber verilmesi aynı şekilde gerçekleşiyor: her seferinde biraz görüyorsunuz, sonunda çok şey görmeden önce, genellikle deneme yanılma oyununa dayanan kovalamaca sekansları sırasında. Yine de, buna özden ziyade stil demek, oynamanın eğlenceli olmadığını ima etmek olur ve çoğunlukla öyle, özellikle de bir arkadaşla. Bu hastalıklı şeyi gerçekten sonuna kadar görmek istedim, kahramanlarının veya dünyalarının kaderi hakkında cevaplar istediğim için değil, ama sürekli olarak gerçekten, güzel bir şekilde rahatsız edici bir şey olduğu için.

Tarsier'in korku oyununa yaklaşımını geliştirme konusunda ne kadar dirençli olduğu dikkat çekici. Ancak mekaniklerin durgunlaştığı yerde, hikaye anlatımı daha sofistike hale geliyor. Reanimal, ahlaki didaktizmin ve bir kova kanın gerçekten rahatsız edici bir korkunun karşıtı olduğunu bilen, kasvetli ve izlenimci bir oyun. Daha spesifik olarak, Tarsier'in tanıdık "büyük boyutlu düşman bir dünyada küçük insanlar" temasını alıyor ve onu ima edilen aile içi istismar ve çocukluk travmasının ötesine genişletiyor.

Reanimal'ın dünyası ölümcül bir deliliğe batırılmış. Kahramanlar konuştuklarında -ki az da olsa konuşuyorlar- sesleri donuk, ifadesiz ve bitkin, sanki etraflarını saran kaosa çoktan alışmışlar gibi. "Neden burada olduğumuzu biliyor musunuz?" diye soruyor küçük figürlerden biri, yarı yolda. O zamana kadar, herhangi bir cevap faydasını yitirmiştir. "Hiçbir fikrim yok," zar zor telaffuz edilen cevap. Reanimal'in bir amacı olmaması, Tarsier'in hastalıklı set parçaları ve gergin takipleri için yeni bir çıkış noktası olması mümkün. Little Nightmares oyunlarından çok daha kasvetli ve bu yüzden daha iyi, ancak kavramsal olarak olduğu kadar ellerde de karmaşık olsaydı güzel olurdu.