Sonsuzluktan Kaçış İncelemesi

Escape From Ever After'a tanıdık bir indie saygı oyunu beklentisiyle başladım. Bunun yerine Paper Mario'nun etkilerini bir koltuk değneği olarak değil, bir temel olarak kullanan kendinden emin bir yorumla karşılaştım. Escape From Ever After, bir şirket tarafından çoktan içi boşaltılmış bir masal şatosunda açılıyor ve bu çerçeve sonraki her şeyin tonunu belirliyor. Bu, hikaye kitaplarının iş ödevleri olarak ikiye katlandığı ve efsanevi yaratıkların kabinlerde oturduğu bir oyun ve bu fikre gözünü kırpmadan bağlı kalıyor.

İlk bölümde Flynt Buckler rolüne bürünüyorum; doğruca Ejderha Tinder'ın inine giren insan kahraman, buranın Ever After Inc. şirketine dönüştürüldüğünü keşfediyor. Taş koridorlar gitmiş, yerine periler, cüceler, tek boynuzlu atlar, kazlar ve tanıdık hikaye kitabı figürlerinin çalıştığı ofis sıraları gelmiş. Görsel şaka hemen etkisini gösteriyor ve giderek artıyor. Polygon aracılığıyla, oyunun ilk görüntüleri, bu alanlarda gerçekten hareket ettiğinizde ne kadar yoğun hissettirdiğinin altını çiziyor.

Resepsiyondaki kısa bir konuşma Flynt'i yönetime gönderiyor ve Bay Moon ona dövüş yerine iş teklif ediyor. Flynt reddettiğinde, cevap hızlı ve küçümseyicidir.

"kandırılmış deliler için zamanım yoktu"

- Marloes Valentina Stella, Polygon

Bu replik Flynt'in bir zindanda Tinder'ın kendisiyle aynı hücreyi paylaşmasıyla sona eriyor. Ejderhanın boyutu ve gücü, onu eski halinin chibi versiyonuna indirgeyen kurumsal bir tasma tarafından elinden alınmıştır. Bu kurgu, beklenen rekabeti bir ortaklığa dönüştürüyor ve oyun hiç vakit kaybetmeden bu ittifakı merkezi hale getiriyor. Plan, konsept olarak basit ve uygulama açısından tuhaf bir hal alıyor: işe alın, şirket merdivenlerini tırman ve Ever After Inc. şirketini içeriden çökert.

Kaçış girişiminden iş görüşmesine geçiş hızlı bir şekilde gerçekleşiyor ve oyun bunu normal karşılıyor. Bu gerçekçi sunum, hicvi abartılı şakalardan daha iyi satıyor. Stajyer olarak işe alındığında, Flynt'in ilk görevi onu Üç Küçük Domuz'a dayanan canlı bir hikaye kitabına göndermektir. Görevi birilerini kurtarmak yerine, yerel halkın bir emlak projesine müdahale etmesini engellemektir. Domuzlar müteahhit, kurt barışçıl bir sakindir ve yıkım için işaretlenen köy ilk gerçek keşif bölgesine dönüşür.

Escape From Ever After'ın oyuncuya güvenmeye başladığı yer burasıdır. Hedefler gevşer. Evler açılır. Bulmacalar açıklama olmadan ortaya çıkıyor. Bir görev basitçe bir fare bulmamı söylüyor. Ne bir işaret ne de bir ipucu var. Sonunda bir yel değirmeninde mahsur kalan fareyi buluyorum, sinirleniyorum ve bu konuda sesimi yükseltiyorum. Bu keşif hak edilmiş gibi hissettiriyor çünkü oyun geri adım atıyor ve işi merakın yapmasına izin veriyor.

Çatışma bu keşfin yanında var oluyor ama asla onu bastırmıyor. Savaşlar doğrudan Paper Mario'nun sıra tabanlı planlama ve zamanlanmış girişler karışımından ödünç alınıyor. Kaçmak, çarpışmadan hemen önce hassas düğmelere basmayı gerektiriyor. Saldırılar da benzer bir zamanlama gerektiriyor. Giriş penceresine temiz bir şekilde basarsam Flynt tokasını birden fazla kez fırlatabilir. Büyük Kötü Kurt'un müzikal yetenekleri kısa tuş dizilerine dayanıyor. Bu komutlar zamanlandığında, odaklanmayı ödüllendiriyor ve uygulamak iyi hissettiriyor. Öyle olmadıklarında, örneğin Tinder'ın ateş nefesini uzatmak için bir düğmeyi basılı tutmak gibi, sağlam mekaniklerin üzerine eklenmiş angarya işler gibi hissettiriyorlar.

Bunu dengelemeye yardımcı olan şey ise seçim. Küçük düşmanlardan tamamen kaçınılabiliyor. Beni harita boyunca kovalayan gökkuşağı püskürten bir tek boynuzlu at da dahil olmak üzere, dolaşan tehditlerin etrafından dolanarak uzun süre geçirdim. Dövüşleri atlamak seviye atlamamı yavaşlattı ama boss karşılaşmalarını daha keskin hale getirdi. Oyun benden çatışmaya girmemi istediğinde, karşılaşmanın dikkat gerektirdiğinden emin oluyor.

İlk gerçek sınav Ever After Inc. zindanında Üç Kör Fare'ye karşı veriliyor. Dövüş, konumlanmayı, düşman silahlarının farkında olmayı ve parti üyelerinin akıllıca kullanımını zorluyor. Mızraklar dikkatsiz yakın dövüş saldırılarını cezalandırıyor. Kalkanlar ateş ister. Menzilli baskı önemlidir. Escape From Ever After ilk kez benden komutlara tepki vermek yerine savaş alanını okumamı istiyor ve bu işe yarıyor.

Bu noktaya ulaşmak için gereken hız dengesiz. O zindan savaşına girmek yaklaşık 45 dakika sürdü ve Wolfgang'ın partiye katılması ve çevresel bulmacaların yaygınlaşması iki saatten fazla sürdü. İyice araştırdım, ancak bunu hesaba kattığımızda bile, açılış sürüklüyor. Ödeme geliyor ama sabır istiyor.

Bu yavaş başlangıçta beni taşıyan şey yazım oldu. Oyunun peri masallarından süzülen geç dönem kapitalizm anlayışı yeni değil ama uygulama keskinliğini koruyor. Karakterler geniş espriler yerine küçük ayrıntılarla tanımlanıyor. Tinder'ın kızgınlığı hak edilmiş gibi hissettiriyor. Domuzların kendini beğenmişliği rollerine uyuyor. Kurdun rahat tavrı, şöhretiyle temiz bir tezat oluşturuyor. Flynt'in kendisi kasıtlı olarak sade, etrafındaki herkes kuralları esnetirken geleneksel kahraman rolüne kilitlenmiş.

Escape From Ever After, ana yolun ötesinde, ortamını güçlendiren yan aktiviteler de içeriyor. Ofisimi dekore ettim. Bir bilgisayarı kapatıp açarak tamir etmek gibi sorunları gerçek yollarla çözen tuhaf işleri hallettim. Neredeyse her karakterle konuşmak mümkün ve bu konuşmalar ilerlemeyi durdurmadan kontrol etmeyi teşvik edecek kadar kısa. Tüm bunların altında caz esintili bir film müziği çalıyor ve kurumsal alanlara beklenmedik bir ritim veriyor.

Escape From Ever After, mekanik ve anlatısal olarak öncülüne bağlı kaldığı için başarılı oluyor. Sistemlerle etkilemek için acele etmiyor ve hicvini gürültünün altına gömmüyor. Oyuncunun ayrıntıları fark etmesine ve savaştan ne kadar sürtüşme istediğine karar vermesine güveniyor. Oyun bu temel üzerine inşa edilmeye devam ederse, bir övgüden daha fazlası olur. Peri masalları ve ofis politikalarının özür dilemeden çarpıştığı kendi alanı haline gelir. Deneyim zaten önemli ve Steam'deki Escape From Ever After'da daha fazla zaman geçirmek için güçlü bir gerekçe oluşturuyor.