A High On Life 2 İncelemesi

High On Life 2 neredeyse ilk oyunun bittiği yerden başlıyor. İnanılmaz derecede hızlı bir giriş, oyuncuları aksiyona geri getirmek için önceki olayları özetliyor. Artık kanunların dışında faaliyet gösteren haydut bir suikastçı olarak konumlandırılıyorsunuz. Ana hedefiniz bir örgütü çökertmek için bir hedef listesini avlamak, ancak bu sefer düşman bir uyuşturucu karteli değil. Bunun yerine, kötü adam bir ilaç şirketi. Bu değişiklik, harekâtın görevler dizisi için yeni bir bağlam sağlıyor. Kurgusu tanıdık geliyor, orijinal oyunun yapısıyla neredeyse aynı, ancak yasadışı bir ölüm ajanını oynamaya geçiş, yaklaşık 10 saatlik kampanyaya yeni bir bakış açısı sunuyor.

Bununla birlikte, bu görevler etrafında inşa edilen anlatı, öncül kadar güçlü değil. Hikaye, etki yaratamayan birkaç büyük açıklama ile özensiz hissettiriyor. Karakter motivasyonlarını ve yeni teknolojileri açıklamak için monologlara şaşırtıcı bir güven var. Oyuncuya eylem veya çevre yoluyla göstermek yerine genellikle doğrudan bilgi verir; bu, genellikle ayrıntılı ayrıntılar yerine kaygısız ve havalı bir yaklaşıma öncelik veren bir seri için garip bir seçimdir. Olay örgüsü hızlı bir tempoda ilerliyor, bu da işlerin durgunlaşmasını engelliyor ve sürekli bir aptalca şaka akışı, ana hikaye dağınık ve karmaşık hale geldiğinde bile deneyimin öngörülemez kalmasını sağlıyor.

Bu deneyim, oyun yöneticisinin belirli, planlanmış bir sonuca ulaşmak için anlatıyı çarpıtıyor gibi göründüğü, ancak sık sık amaçlanan hedefi kaçırdığı, çok uzun süren bir masaüstü rol yapma kampanyasını anımsatıyor. Anlatım eksikliklerine rağmen, ivme ve mizah hikayenin önemli bir yük haline gelmesini engelliyor.

Şakalar ve genel aptallık, tıpkı ilk oyunda olduğu gibi, deneyimin temel bir parçası. Gerçekten komik pek çok an var. Akılda kalan en önemli noktalardan biri, kendisini oyunun menülerinin içine ışınlayan ve ayarları değiştirmeye başlayan inanılmaz derecede sinir bozucu bir patrona karşı verilen mücadeleyi içeriyor. Başka bir görev silahlı çatışmayla değil, ipuçlarını toplamayı ve tanıkları sorgulamayı gerektiren bir cinayet gizemiyle sonuçlanıyor. Bir köprü trolünün yerini bulmaya yardım etmeye odaklanan bir yan görev gibi belden aşağı mizahın da kendine has anları var. Bu devam filmi, bu tür tuhaf ve yaratıcı fikirlerle denemeler yaptığında en etkili ve eğlenceli halini alıyor. Bu benzersiz bölümler başarılı olduğunda, başka hiçbir şeye benzemeyen bir deneyim yaratıyor. Ben en çok oyun yeni şeyler denerken eğlendim.

Ancak mizah her zaman başarılı değil. Bu devam oyununda espriler biraz fazla başarısız oluyor ve bu başarısız girişimleri görmezden gelmek zor. Zaten derinlemesine keşfedilmiş bir dünyada başarılı espriler üretmek doğal olarak daha zor. Duyarlı, konuşan silahların olduğu bir evrenin yeniliği azaldı ve bu gerçeküstü konseptten türetilebilecek komik anların çoğu ilk oyunda zaten gerçekleştirilmişti. Devam oyunundaki bazı espriler orijinal oyundaki esprilerin birebir tekrarı niteliğinde. Benim en az keyif aldığım anlar, eski bölümleri tekrarlamakla veya gerçek bir can alıcı nokta sunmak yerine cümleye birkaç küfür ekleyen diyalogları dinlemekle geçenlerdi.

Konuşan silah arkadaşları ilk oyunun yıldızlarıydı ve bu durum devam oyunu için de geçerli. Travis adında şanssız bir tabancayla tanıştım ve yabancılaştığı karısıyla yeniden bir araya gelmeyi içeren karakter yayını, cephaneliğe katıldığında ilk çift kullanımlı silah için akıllıca bir giriş görevi görüyor. Bununla birlikte, sürekli sevgileri biraz fazla olabilir. Dört yeni silah arkadaşının hepsi de mükemmel eklemelerdir ve her biri hem savaş hem de bulmaca çözme senaryoları için yararlı yetenekler sunar. Örneğin Sheath, dövüşler sırasında düşmanları kazığa oturtabilen ve platform için zipline oluşturmak için kullanılabilen bir zıpkın "hile deliği" saldırısına sahip. Gus adlı kurbağa benzeri av tüfeği de dahil olmak üzere orijinal Gatlian'ların çoğu da geri dönüyor. Ne yazık ki, daha geniş bir silah yelpazesi, özensiz ve aşırı basit silah oyununu iyileştirmek için pek bir şey yapmadı. Aslında, bu sefer biraz daha kötü hissettiriyor. Bazı yeni silahlar oldukça canlı, özellikle de Sheath'in Halo'daki savaş tüfeğini anımsatan seri ateşi. Ancak, ekranda aynı anda bu kadar çok düşman ve mermi varken, savaş büyük ölçüde kaosa dönüşüyor.

Dövüşler genellikle düşmanların arkasına sıkıştığı garip geometriye sahip klostrofobik odalarda gerçekleşiyor ve silah isabeti tutarsız. Üst düzey saçmalıklara odaklanan bir oyun için bu genellikle kabul edilebilir, ancak bir ölüm hak edilmemiş gibi hissettirdiğinde veya bir dövüş çok uzun sürdüğünde sinir bozucu hale geliyor. Düşman çeşitliliği çoğunlukla iyi, uçan robotlardan iskeletlere kadar parçalanacak yeni yaratıklar sürekli olarak tanıtılıyor. Yine de, tutarlı silahlı çatışmalara sahip gösterişli bir birinci şahıs nişancı arayanlar başka bir yere bakmalı.

High On Life 2'deki en önemli ve ilginç değişiklik hareket kabiliyeti. Açılış dakikalarında bir kaykay veriliyor ve macera boyunca birincil ulaşım şekli olarak hizmet ediyor. Çoğu karşılaşma raylar üzerinde kaymayı, duvarlara tırmanmayı ve havada süzülmeyi ya teşvik ediyor ya da düpedüz gerektiriyor. Mekanlar arasında seyahat etmek veya platform bölümlerinde gezinmek için bu sistem harika. Şaşırtıcı miktarda zaman, profesyonel bir kaykay oyununa benzer bir şekilde yuvarlanarak geçiyor. Yürüyerek koşmanın göreceli yavaşlığına geri dönmeyi hayal bile edemiyorum. Savaşta kaykayın etkisi daha az olumlu.

Görünüşe göre oyunculardan uzaylı ordularıyla savaşırken hiç durmadan hareket etmeleri bekleniyor, bu da zaten kaotik olan karşılaşmaları daha da gürültülü ve okunması zor hale getiriyor. Birçok dövüş, aynı anda takip edilebilecekten daha fazla düşmanın bulunduğu açık alanlarda gerçekleşiyor. Siper olmaması nedeniyle hareketsiz durmak geçerli bir seçenek değildir, bu nedenle hayatta kalmak, hızı korumak için farklı çevresel unsurlar arasında sıçrarken düşmanlara ateş etmeye bağlıdır. Bu hokkabazlık hareketi, kaygan silahlar, ışınlanan düşmanlar ve çoğu zaman tanımlanması bile zor olan tuhaf düşmanlarla birleştiğinde, ekranda mutlak bir piksel karmaşasına neden oluyor.

Ayrıca teknik açıdan da zorlanıyor gibi görünüyor. Sık sık kare hızında düşüşler gördüm, bunlardan bazıları ekranımın birkaç saniye boyunca donmasına neden oldu. İlerlemeyi engelleyen hatalar da meydana geldi ve devam etmek için son kontrol noktasından yeniden yüklemeyi gerektirdi. Geliştirici Squanch Games, inceleme sürümüyle ilgili bilinen sorunlar listesine "oyun genelinde çeşitli performans sorunları" ekledi ve bunların bir yama ile giderileceği sözünü verdi. Bu düzeltmelerin ne kadar kapsamlı olacağı belirtilmedi ve benim deneyimlerime göre, bir günlük yama bu büyüklükteki performans sorunlarını nadiren çözer.

Sorunların hiçbiri basit bir sıfırlama gerektirmenin ötesinde oyun kırıcı değildi, ancak tutarlılıkları ve ciddiyetleri endişe kaynağı.

High On Life 2, absürt boss dövüşleri ve büyüleyici konuşan silahlar da dahil olmak üzere orijinalin en iyi fikirlerini genişleten ve aynı zamanda kaykay mekaniği gibi bazı yeni konseptler sunan eğlenceli bir devam oyunudur. Ne yazık ki, aynı zamanda ezici hikayesi, daha da özensiz silah oyunu ve kaba teknik performansı gibi çeşitli alanlarda geriye doğru bir adım atıyor. Saldırgan yaratıklar ve saygısız anti kahramanlardan oluşan bu saçma, tamamen iğrenç dünyaya geri dönmek hoş bir fırsattı. Ancak daha önce defalarca duyulmuş bir fıkra gibi, bu ikinci deneme de orijinali kadar iyi sonuç vermiyor.