Goodnight Universe İncelemesi - Bebeğin POV'u Bağımsız Oyun

Goodnight Universe Review, Before Your Eyes'ın yaratıcılarından hafıza, algı ve kırılgan insan bağlarına tanıdık bir ilgi ile geliyor. Oyun sorularını sessizce soruyor ve oyuncunun onlarla birlikte oturmasına izin veriyor. Tüm hikayesini, konuşamayan, yürüyemeyen veya çevresini sıradan bir şekilde kontrol edemeyen, ancak dili, duyguları ve sonuçları rahatsız edici bir netlikle anlayan yeni doğmuş bir bebek olan Isaac'in gözünden çerçeveliyor.

Açılış, tonunu gösterişsiz bir şekilde belirliyor. Bir büyükbaba çocuğa bakıp kavuşma sözü veriyor ve ardından ani bir ölümle hikâyeden kayboluyor. Kayıp hızlı ve törensiz bir şekilde gerçekleşir. O andan itibaren oyun, kendini bir arada tutmak için mücadele eden küçük bir aileye odaklanıyor. Bir anne kendi babasına karşı çözülmemiş bir öfke taşımaktadır. Baba, zaten dar olan evini geçindirmek için var gücüyle çalışmaktadır. Genç bir kız kardeş, MIT'de burs kazandıktan sonra evden ayrılma ihtimaliyle yüzleşiyor ve zekâsının güvenmediği bir şirkete hizmet edip etmeyeceğinden emin olamıyor. Isaac tüm bunları dinliyor, yanıt verecek gücü yok ama tamamen farkında.

Goodnight Universe bu dengesizliği kendi avantajına kullanıyor. Oyuncunun konuşamaması bir sınırlamadan ziyade bir anlatı aracına dönüşüyor. Konuşmalar Isaac'in etrafında karşılıklı konuşmalardan ziyade itiraflar olarak gelişiyor. Annesi onunla sanki bir terapistmiş gibi konuşuyor ve diğer herkesle paylaşmaktan kaçındığı gerçekleri paylaşıyor. Oyun bu anları itidalli bir şekilde ele alıyor, diyalog ağırlıklı açıklamalar yerine sessizlik ve sürenin işi yapmasına izin veriyor.

Isaac'in iç perspektifi performans ve sesle destekleniyor. Lewis Pullman karakteri açık bir duygusallıktan ziyade sessiz bir merakla seslendiriyor. Film müziği, duygusal değişimleri çok agresif bir şekilde işaret etmeden destekliyor ve sahnelere nefes almaları için alan tanıyor. Müzik genellikle anlar çoktan gerçekleştikten sonra devreye giriyor ve düşünmeyi yönlendirmek yerine pekiştiriyor.

Goodnight Universe mekanik olarak Before Your Eyes'ta tanıtılan göz izleme konseptini temel alıyor. Oyuncular, göz kırpmanın oyunu doğrudan etkilemesi için bir web kamerası kullanabiliyor. Göz kırpmalar psişik eylemleri tetikliyor, nesneleri hareket ettiriyor veya Isaac'i farkındalığa geri çekerek sahneleri sonlandırıyor. Bu mekanik, dikkat ve kaçınmaya fiziksel bir ağırlık kazandırıyor. Göz kırpmamayı seçmek anların oyalanmasını sağlarken, göz kırpmak geri çekilmek gibi hissettirebilir. Web kamerası olmayan oyuncular için kumanda girişi, yön hareketleri ve imleç tabanlı seçimler yoluyla bu eylemleri kopyalar. Anlatı, kontrol yönteminden bağımsız olarak bozulmadan kalıyor.

Hikaye ilerledikçe Isaac hem oynanışı hem de temayı genişleten psişik yetenekler geliştiriyor. Nesneleri kaldırabiliyor, makineleri etkileyebiliyor ve düşünceleri okuyabiliyor. İlk kullanımlar, bir odanın temizlenmesine yardımcı olmak veya gitar çalarken kız kardeşine sessizce yardım etmek gibi samimi ve evseldir. Daha sonraki sekanslar bu güçleri, Isaac bir beşiğin içinde fiziksel olarak hareketsiz kalırken, gözetimden kaçma ve hapsedilmekten kaçma gibi daha yüksek riskli bölgelere itiyor. Çaresizlik ve güç arasındaki zıtlık asla rahatlığa dönüşmüyor. Güçlendirmekten ziyade gerilim yaratıyor.

Filmin temposu da bu tasarımı yansıtıyor. Duygusal ağırlık önemli olduğunda bölümler yavaş ilerliyor, ardından hızlı aksiyon gerektiren anlarda sıkılaşıyor. Kontroller, zaman baskısı altında birden fazla nesneyi hareket ettirmeyi gerektiren sekanslar sırasında hassas olmayabilir, ancak bu anlar sınırlıdır. Deneyimin çoğu, oyuncuları küçük jestleri, kulak misafiri olunan replikleri ve dile getirilmeyen kızgınlıkları fark etmeye teşvik ederek meydan okumadan çok gözleme öncelik veriyor.

Hikayenin dış çatışmaya yönelmesi kaçınılmaz hissettiriyor. Bir şirket büyükbabanın geçmişine ait detayları ortaya çıkarıyor ve Isaac'in korunmak yerine incelenmesi gereken bir şey olduğunu fark ediyor. Bu değişim tanıdık tür unsurlarını ortaya çıkarıyor, ancak oyun gösteriye dönüşmeye direniyor. Riskler arttıkça bile, odak noktası her bir kararın ailenin bir arada kalma veya dağılma yeteneğini nasıl etkilediğidir.

Goodnight Universe, etkisini azaltmadan tekrar oynamayı destekliyor. Seçimler farklı sonuçlara yol açıyor ve yapı, sahneleri yeni niyetlerle yeniden ziyaret etmeyi teşvik ediyor. Deneyim bir oturuşta tamamlanabilecek kadar kısa, bu da duygusal arkına uygun. Tekrar oynamak, içerik doldurmak gibi değil, bir anıyı başka bir açıdan yeniden incelemek gibi hissettiriyor.

Oyunun özünde sadece güç değil, pişmanlık, korku ve beklenti de mirasla ilgili. Isaac içine doğduğu aileyi seçemez, sadece şans verildiğinde nasıl tepki vereceğini seçebilir. Anlatı derli toplu sonuçlara varmaktan kaçınıyor. İlginin hasarı silmediğini ve sevginin çoğu zaman başarısızlıkla birlikte geldiğini kabul ediyor.

Bu oyun, mekaniklerini temalarından uzaklaştırmak yerine onları güçlendirmek için kullanan odaklanmış bir anlatı macerası sunuyor. Nice Dream, aileyi kırılgan, tehlikeye atılmış ve korumanın bir bedeli olsa bile yine de korunmaya değer bir şey olarak gözlemleyen bir oyun yarattı.

Goodnight Universe PC'de (Steam) oynanabilir.